De Toren van Babel

Diversiteit lijkt een doel op zich geworden en zonder goed na te denken voeren we het door. Als we maar divers zijn samengesteld dan zitten we goed en worden alle vraagstukken vanuit voldoende invalshoeken belicht. En dat is zeker van belang in een wereld, waar veel stakeholders met vaak tegengestelde belangen steeds meer eisen stellen aan het toezicht.

 

Zolang alles goed gaat draagt diversiteit zeker bij aan de kwaliteit van besluitvorming, maar wat wanneer de organisatie in zwaar weer komt? Dan komt het er echt op aan. En wat zien we dan? Een aantal commissarissen uit de raad neemt het voortouw en dat zijn vaak degenen die elkaar goed begrijpen, dezelfde taal spreken en waar één woord genoeg is om snel te kunnen acteren. Er is dan even geen tijd en ruimte om elkaar vanuit diversiteit goed te verstaan. Anders gezegd, als het er echt op aan komt is er niet zoveel diversiteit.

 

Dus alleen maar diversiteit roepen en invullen is niet goed genoeg. In een raad van toezicht die we eerder dit jaar mochten samenstellen was de opdracht: grote diversiteit. Dat is gelukt, maar bij het kennismaken van de nieuwe leden hebben we aangegeven, dat zij iets zouden vertellen over de afwegingen die zij gemaakt hadden bij belangrijke beslissingen in hun professionele leven; maar ook over wat voor drijfveren zij hebben, wat zij echt belangrijk vinden etc. . Zo kregen alle leden niet alleen zicht op een ieders uiteenlopende competenties, maar ook op een ieders achtergrond, referentiekaders en op de taal die zij spreken. Door de tijd te nemen wanneer de zon schijnt om  elkaar beter te leren kennen, blijft de toegevoegde waarde van de diversiteit overeind ook wanneer het zwaar weer is.

 

Dus in een divers samengestelde raad is continue aandacht om elkaar te begrijpen randvoorwaarde. In het verhaal van de Toren van Babel was het de taal, die mensen elkaar uit elkaar dreef. De toren naar de hemel werd nooit afgemaakt.  

Hemingway

creating tomorrow's governance